Ko su roditelji koji ubijaju svoju decu?

Deca su najčešće žrtve bioloških roditeljaNajvećim delom, „normalni“ ljudi. Zastupljenost mentalnih poremećaja među roditeljima i starateljima koji ubiju svoju decu jeste veća nego u opštoj populaciji, ali daleko manja od onoga što bi se dalo očekivati na bazi medijskog izveštavanja o ovoj pojavi.

Psiholozi Univerziteta u Mančesteru objavili su pre nekoliko dana rezultate analize kojom su obuhvatili svih 297 sudski dokazanih slučajeva ubistva deteta (filicid), kao i 45 slučajeva samoubistva nakon ubistva deteta (suicid nakon filicida), koji su se od januara 1997. do decembra 2006. dogodili na teritoriji Engleske i Velsa. Dve petine počinilaca filicida ili filicid-suicida, 40 odsto, imali su istoriju mentalnih problema, odnosno dijagnostifikovan mentalni poremećaj.

Opet nasuprot rasprostranjenom uverenju, najčešći mentalni poremećaji među ubicama sopstvene dece nisu psihotični poremećaji (šizofrenija), već poremećaji raspoloženja (depresija i bipolarni poremećaj) i poremećaji ličnosti. Doduše, od šizofrenije pati 15 odsto počinilaca filicida (u slučaju majki, taj procenat iznosi 18 odsto), što je daleko više od njene zastupljenosti u opštoj populaciji, gde iznosi jedan odsto, pa i od učestalosti u populaciji ubica uopšte, gde se kreće oko šest procenata. (Prema podacima za Veliku Britaniju, od psihotičnih poremećaja pati 0.5 odsto ukupne ženske populacije i 0.3 muške).

Na nivou celog uzorka, očevi su skloniji da ubiju svoje dete nego majke (odnos je 2:1) , a pol ubijenog deteta nije relevantna varijabla; roditelji podjednako ubijaju i sinove (52 odsto žrtava) i ćerke (48 odsto žrtava). Kada je o uzrastu ubijenog deteta reč, žrtve filicida su najčešće bebe (51 odsto ubijene dece); kako dete odrasta do školskog uzrasta i dalje, verovatnoća da strada od roditelja je sve manja.

Posmatrano iz ugla pola roditelja, više od dve trećine majki koje ubiju svoje dete imaju istoriju mentalnih problema. U trenutku kada počine zločin, 53 odsto majki ispoljavaju simptome psihičkog poremećaja, najčešće depresije. Za očeve koji ubiju svoje dete karakterističnija je istorija nasilnog ponašanja i bolesti zavisnosti.

Dominantna većina počinitelja filicida, njih 80 odsto, ubiju svoje biološko dete. U posmatranom desetogodišnjem periodu, nije zabeležen nijedan slučaj ubistva deteta koje je počinio roditelj-usvojitelj. Kada je reč o ne-biološkim roditeljima, u 98 odsto slučajeva filicida radi se o očuhu.

Još jedan važan nalaz: 23 odsto majki koje su ubile svoje dete rodile su u tinejdžerskom dobu; u ukupnoj populaciji, sedam odsto beba rode tinejdžerke. Inače, rizik od filicida je veći za mlađe roditelje. Prosečna starost ubice svog deteta iznosi 27 godina.

Muškarci dominiraju i među osobama koje počine samoubistvo nakon ubistva deteta. Od 45 takvih slučajeva, 62 odsto otpada na muškarce. Njihova prosečna starost iznosi 37 godina i češće nego počinioci filicida ubijaju više dece, ili pak dete i partnera (familicid).

Osim što razbijaju predrasudu o tome da su deca čiji roditelji pate od psihotičnih poremećaja izložena posebno visokoj opasnosti, rezultati studije upućuju na zaključak da bi očeve sa istorijom nasilničkog ponašanja i bolesti zavisnosti, te majke koje su u trenutku rođenja deteta bile tinejdžerke ili imaju istoriju kliničke depresije, ako su već u dometu sistema mentalnog zdravlja, tokom psihoterapije trebalo navoditi na razgovor o eventualnim nasilnim mislima prema svojoj deci.

Advertisements

Ostavite komentar

Popunite detalje ispod ili pritisnite na ikonicu da biste se prijavili:

WordPress.com logo

Komentarišet koristeći svoj WordPress.com nalog. Odjavite se / Promeni )

Slika na Tviteru

Komentarišet koristeći svoj Twitter nalog. Odjavite se / Promeni )

Fejsbukova fotografija

Komentarišet koristeći svoj Facebook nalog. Odjavite se / Promeni )

Google+ photo

Komentarišet koristeći svoj Google+ nalog. Odjavite se / Promeni )

Povezivanje sa %s

%d bloggers like this: